~~OENSDAG 4 NOVEMBER 1998

KUNST

NRC HANDELSBLAD I I

Paringsdans van pinguïns

Jeugdtheater: Vaders en eieren door Wederzijds. Regie: Erik Snel. Vanaf8jaar. Gezien: 30/10 Theater Wederzijds, Amsterdam. :nog te zien 6/12 De Krakeling, Amsterdam.

Door Wilfred Takken
Onder het zingen van een zeemanslied komen twee reizigers elkaar tegen in een klaslokaal.-Na een zeer korte kennismaking, gaan ze met elkaar naar bed. Maar eerst wil de man nog een gedicht voordragen: "Romantiek is mooi :Maar het geeft ook een hoop rotzooi." .
Na de kleutervoorstelling Moeders komt theatergroep Wederzijds wederom met een toneelstuk over voortplanting. Vaders en eieren is voornamelijk op basisscholen te zien en zal daar een welkome aanvulling vormen op de biologieles.
Met de geliefden in Vaders en ei
	"

eren is wel wat vreemds aan de hand. Ze zeggen bijvoorbeeld dat ze van de Zuidpool zijn komen zwemmen. De man draagt een duikbril en heeft een obsessie voor rauwe vis. Na enige tijd blijken de twee geen mensen maar pinguïns te zijn. De paringsdans die zij vervolgens uitvoeren is fantastisch. Het vrouwtje (Ilja Tammen) danst trots de flamenco terwijl het mannetje (Michiel Nooter) stoer om haar heen rock 'n' rollt. De uiteindelijke paring komt rechtstreeks uit een natuurdocumentaire. Het vrouwtje spreidt de vleugels, heft het hoofd in de lucht en steekt haar kont naar achteren. Het mannetje maakt loeiende oergeluiden.
Als het resultaat, een groot ei. niet uitkomt, gaan de ouders onverstoorbaar hun weg. Alleen de vader laat zich even gaan in een korte huilbui: "Ik wil geen nieuw ei. Ik wil dit ei. Dit ei, mevrouw. Het is zo mooi, zo mooi."
Omdat ze pinguïns zijn die ge.

woon hun instinct volgen. doen de
geliefden enigszins onverschillig.
Ze blijven elkaar vousvoyeren en hun taal der liefde is zakelijk. Het contrast tussen de luchtige woorden en de zware onderwerpen.
-seks geboorte, dood - is heel grappig. Je zou bijna vergeten dat zich een gruwelijk drama voltrekt: een echtpaar krijgt een doodgeboren kind en gaat uit elkaar.
Door de voorstelling heen dra
gen de geliefden een dromerig ge
dicht voor over de reis die hun schepping inmiddels doormaakt: ..Rood schreeuwt de voorste / Water schreeuwt de rest 1 En kijk. de poorten van de stad gaan open / We gaan naar binnen 1 Ik weet niet waar ik kijken moet 1 Alles is tegelijk." Het gedicht contrasteert scherp met de droge dialogen. Hierdoor heeft dit prachtige, kleine toneelstuk naast veel humor ook een ontroerende schoonheid. Het mvsterie van geboorte en dood wordt dragelijk gemaakt, maar blijft intact.

Î

DER BUND, DIENSTAG. 21. MÄRZ 2000

SANNE PEPER FOTOGRAFIE

Bliekfelder im Klassenzimmer

sI. Nicht nur der Berner Theaterfrühling spielt direkt in den Klassen~immern, auch Blickfelder, das Kinder- und Jugendtheaterfestival mit professionellen Schauspielerinnen und Schauspieiem. geht in Bern mit einer Gruppe in die Schulhäuser: Das holländische Theater Wederzijds, spezialisiert auf Schulen, zeigt sein auf Deutsch Ubersetztes StUck «Vielleicht werd ich ein Schwan». .
Nicht von Schwänen allerdings handelt das Sttick, sondern von Pinguinen, genauervonKaiserpinguinen, die wie kein anderes Tier ihre Eier am SUdpol bei minus 40 Grad ausbrtiten. Und zwar Ubernehmen die Männchen diesen Part, derweil die Weibchen auf Fischfang fur das Jungtier gehen.
Die elfjährigen SchUierinnen und Schuier werden im voraus

gehenden Unterricht mit den aussergewöhnlichen Gepflogenheiten der Pinguine vertraut gemacht. Und so gerät die vierzigminUtige Theaterauffuhrung keineswegs zum zoologischen Lehrstück, sondern ?-ur Parabel des Lebens schlechthin: Ilja Tammen und Michiel Nooter packen am Beispiel der Pinguine die grossen Themen Liebe,
Sexualität und Tod an und brin- .
gen sie konzentriert und kUnstlerisch stilisiert auf die BUhne beziehungsweise ins Klassenzimmer.
Zwei einander fremde Vägel nähern sich singend, buhlen urn Zuneigung und zeugen schliesslich ein Junges (siehe Bild). Doch als es ums Ausbrtiten geht, kommt es zum ersten Streit. Zu verschieden sind die Vorstellungen der kUnftigen Eltem, wie genau dies es Ei auszu

bruten ist, was man dem kleinen Pinguin zu essen geben soli und was dieser sich fur Fertigkeiten aneignen muss. Soli er nun als Erstes schwimmen lernen. oder muss er frische Fische verspeisen? .
Doch so weit kommt es gar nicht, denn aus dem Ei schlUpft keinJunges. Undtrotzdemistbereits etwas da, bevor das Leben beginnt. Ist dies die Seele, ein Hauch oder ein Samen? Das mit Tempo und Witz inszenierte StUck «Vielleicht werd ich ein Schwan» stellt auch Fragen, die ungezwungen ins Philosophische hineinreichen, hat zum GlUck keine fixfertigen Antworten parat und zeigt, wie anspruchsvoll das Leben gerade im Zwischenmenschlichen ist.
Öffentliche Aufführung
morgen um 14 Uhr im Pavillonschulhaus Sulgenau.